UNUTMAK NEDEN ZOR?

unuttum desem inanır mısın bana

unutmaya çabaladığın sürece unutamıyorsun bu bir gerçek çırpındıkça batmak gibi bir şey...

Merhaba unutamayanlara. Ben ayrılalı 4 gün oldu. İlk zamanlar hep onunlaydım yani ayrıldığıma inanamadım, inanmak istemedim. Çünkü daha önce çoğu kez ayrılıp barıştık ama en fazla 1 gün sürüyordu. Şimdi bu 4. gün. Sanırım artık beni bu ayrılığa inandırdı. Bu öyle acı ki. Sanki gelip şaka diyecek gibi hissediyorum Artık ben de unutmaya çalışanlardanım ve bunun niye bu kadar zor olduğunu biliyorum. Çünkü biz sevdiğimizin verdiği acıyı, hüznü bile öyle seviyoruz ki, ondan kalan acıdan bile vazgeçmek istemiyoruz.

İlacı olmayan bir hastalık gibi.. Bulunmadı,bulunmayacak.. İnsanoğlu ölüm acısına bile alışıyor,buna da alışır elbet.. Çaresiz kaldığında avutacaksın kendini.. Ölmedi diyeceksin.. Hala yaşıyoruz.. Aynı şehirde nefes alıyoruz.. Demekki mutluluktan çok acı vermiş bize aşk; ki ayrıyız.. O mutlu olsun diyeceksin.. Etraftan onunla ilgili herşeyi,sana onu hatırlatan herşeyi kaldıracaksın.. Resimleri sileceksin,yakacaksın.. Önce isteyeceksin unutmayı,ve mutlaka başaracaksın.. Kendinizi bırakmayın arkadaşlar.. Herşeye alışılıyor bu hayatta!

"Damnatio Memoriae"

hatıraları lanetleyin...unutmak için...
gerçekten unutmak istediğinize eminseniz!!!...

Ben de ne kadar unuttum desem de her dediğimde asla unutamadığımı anlıyorum. 4 yıllık beraberliğin üstüne ayrılınca çok daha farklı oluyor. İlk başlarda barışmak için çok çaba harcadım ama baktım ki ben gerçekten zarar veriyorum varlığımla. Unutup bir köşeye çekilmeye karar verdim. Tam 7 ay unutmak için çabaladım ve tam unuttum dediğim anda 1 hafta önce karşıma çıktı ve tekrar başa döndük bu illet hastalık asla bitmiyor. Unutmak için başkalarını soktum hayatıma ama asla yerini tutamadılar her hareketlerinde onu düşündüm. O olsa böyle yapmazdı şöyle yapmazdı, diye. Bu alışkanlık mı aşk mı bilemeyeceğim. Ama kalbimden silemediğim kesin.

Merhaba arkadaşlar bu siteyi 2 - 3 gündür inceliyorum ve bana cidden faydası oldu. Daha önceden bu dert bir tek bende var zannediyodum sanki kimse yasamamış gibi. Bakıyorumda herkesin basından gecmiş ve geçecek sorunlar. Benim durumum biraz daha farklı benim ilk çıktığımdı 2.5 ay çıktık belki az bir süre ama her an yanyanaydık aynı sınıf, aynı sıra ve baska birsürü şey neredeyse hergün görşüyoduk. Sonradan ayrıldık o istedi ayrılmayı. Ben kabullenemedim seviyordum hemde öyle böyle değil. Sonra o istemeyince tamam dedim bitti!!! Şuan başkasıyla çıkıyor benden önce sevdiği kızla o kadar çok canımı yaktıki uzun bir süre ne yaptığımı bilmeden yaşadım sonra bir başkasıyla unuturum dedim tıpkı onun yaptığı gibi ama olmadı hep onu aradım onla kıyasladım yapamadım onsuz olmuyor sizce ne yapmalıyım??

İyice çıkmaza giriyorum. Olmuyor ama bu benden kaynakllanıyor unutmayı yürekten istesem yaparım sorun bu isteyip istemediğimi de bilmiyorum yaşananlar öyle güzeldi ki bunları silmek imkansız silmek istemiyorumda ama o şuan bir başkasıyla beni düşünüp düşünmediğini bile bilmiyorum içten içe bitiyorum korkuyorum!!!

---
Mesajınız Yöneticiler tarafından düzenlenmiştir.
Lütfen mesajlarınızda Türkçe imla ve yazım kurallarına uyunuz.
Site duyuru ve kurallarını okuyunuz.

Unutmak için yoğun bir çaba harcamama rağmen, düşünmemeye çalıştıkça sürekli aklımda olduğunu farkediyorum çırpındıkça bir bataklık gibi sürekli batıyorum..

yokluğuna alışamıyorsak,varlığıyla yaşamayı öğreneceğiz..

Birileri hep unut dediği için...

mantıklı

hatırlatacak bir çok şey olduğu için...bazen bir şarkı,bir sokak levhası,bir çiçek,bir etek,bir ay,bir kalem,bir mektup,günün bir vakti...

Onu unutmak mümkün değil gibi geliyor bana sürekli onu düşünüyorum... Onu gercekten unuttuğum zaman dünyanın en mutlu insanı ben olucam herhalde ...