SOSYAL FOBİ

Ben normal yaşamda asosyal sayılmam. Çok rahat herkesle konuşan biri değilimdir ama asosyal olacak kadar değil, insanlarla iletişim kurma konusunda fena sayılmam. Ama okula gidince ne oluyor bilmem, susup kalıyorum. Okul sınıfımda biraz daha rahatım ama dersanede nerdeyse ağzımı açmıyorum. Dersane sınıfımın da çok büyük kısmı bizim okuldan. Fen lisesindeyim ve burda çoğunlukla öğrenciler en iyi olmanın peşinde ve çok hırslılar. En güzel - en yakışıklı, en sosyal, en başarılı, en aktif... dolayısıyla da kendini beğenen insanlar. Onların yanında çok sessizleşip kalıyorum. yakın bi arkadaşım var, onun sorunu da aynı. nerdeyse sadece birbirimizle konuşuyoruz. bu sene okulu bitiricem, ama olmadığım biri gibi hatırlanmak istemiyorum. ne yapıcam bilmiyoum...

insanlardan kendini tecrit etmemek gerekir bence...yaşayış şekli de belirleyici olabilir,bireyin çevresi de...ama herşey beyinde başlar ve beyinde biter(düşünme yetisinin hareket ve yaşayışa hakim olduğunu söylemek istedim)

evet malesef bende buradayım... ama ne varki yanlız değilmişim

Dışarıda olmak korkutmasın sizi. O "EN" olmak isteyen arkadaşların ilerleyen yıllarda nasıl "HİÇ" olduklarını gördü bu gözler. Sosyal olmanın göstergesi diyalog kurma becerisi değildir sadece. Boş konuşacağıma konuşmam daha iyi gibi bir felsefeye inanırım. Hayat güzellik, yakışıklılık, gibi geçici kavramları çabucak yok ediyor. İşinizi iyi yapın ve bulunduğunuz anın değerini kavrayın. Mükemmel olacağım, herkesle diyalog kurmalıyım, kurabilmeliyim hırslarına kapılmayın. Bazı insanlar hemen ortama ayak uydururken bazı insanlar daha dikkatli seçerler kelimelerini ve davranışlarını. Kolay tanımlama: Asosyallik. Bu kadar çabuk pes etmeyin. Sizi kimin nasıl hatırladığını önemsemeyin. Kendinizi nasıl rahat ve özgür hissediyorsanız öyle davranın. Bir başkasının yaptığını yapmak, çoğunluğun yaptığına uymak o kadar da özel bir şey değil. Kendi kişiliğinizin değerini bilin. Ve şuna kesinlikle eminim: Dünyanın en özel insanları yalnızlardır. Kendinizi soyutlayın, yalnız kalın, demiyorum. Tabii ki insanlarla diyalog kurun, etkileşin. Ama bu istediğiniz seviyede olmuyor ya da başkalarının yaptığı kadar iyi olmuyor diye üzmeyin kendinizi. Kendi gizlerinizi keşfedin. Onların kendilerini sorgulayacak vakitleri yoktur pek. Siz kendinizi dinleyebilirsiniz. Ve son bir söz: Yüzlerce arkadaşım olacağına, bir tane beni anlayan dostum olsun yeter. Bu dost kendim olsa bile.

"sehrikalp" çok iyi geldi yazdıkların. Aslında dediğin gibi, konuşabildiğim
1-2 gerçek dostum var. önemli olan gerçek dostların kıymetini bilmek aslında. bence bu başlığa yazanların hiçbiri asosyal değil, sadece diaolg kurma becerisi daha az olan insanlar. bende buna dahilim ama yavaş yavaş hem daha çok konuşmaya, hem de az ama öz konuşmanın tadına varmaya başladım. insan kendini kasmayınca, "ben de konuşmalıyım, ben de sohbete katılmalıyım" düşüncesinden kurtulunca daha rahat ediyor ve yavaş yavaş cümleler ağzından çıkmaya başlıyor. Önemli olan kasmamak ve gereksiz yere kendini sıkmamak galiba.. yeni yeni anlıyorum.

ben bişi soracam.bu konu hakkında gidip psikologtan yardım alanınız varmı.

ama bazen sosyallik de sıkar insanı..ben ilkokuldan beri voleybol oynuyorum..her ortamı gördüm..ama bu da sıkıyor insanı..bazen sığınacağınız bir limanınız olsun gerçek bir tane dostunuz olsun yeterli...

Sosyal olmak herkesle dost olmak anlamına gelmez ki..