Necip Fazıl Kısakürek

gönderen **berraknil** » Pazartesi, Haziran 9, 2008 22:28

bende Beklenen şiirine bayılıyorum Necip Fazıl Kısakürek'in.. harika bir şiir.. ilk defa Hıncal Uluç'un bir kitabında okumuştum.. çok hoşuma gitmişti..

Sponsor

gönderen **FDkolik** » Salı, Temmuz 8, 2008 14:32

üstad.aşmış şair,aşmış kişilik.türkçeyi mükemmel kullanır kendisi.şaibesiz insan,sultan-us şuara..

bir gündü, hava ılık
ve cadde kalabalık...
bir kadın sapıverdi önümden dönemece;
yalnız bir endam gördüm , arkasından, ipince.
ve görmeden sevdiğim, işte bu kadın dedim,
çarpıldım sendeledim.

bir gündü mevsim bayat
ve esmekte hayat...
dönemeçten bir tabut çıktı ve üç beş adam;
yalnız bir ahenk sezdim, çerçevede bir endam.
ve tabutta , incecik, o kadın var, anladım;
bir köşede ağladım...

gönderen **kekillifd** » Pazartesi, Temmuz 21, 2008 10:26

Tohum ek...

Vermezse toprak utansın...

:yok:

Bu sözün üstüne söz var mı???

gönderen **pyrazine** » Pazartesi, Eylül 22, 2008 03:46

"...gelme artık neye yarar."

gönderen **SERAPben** » Pazartesi, Şubat 9, 2009 23:39

AYRILIK VAKTİ

Akşamı getiren sesleri dinle
Dinle de gönlümü alıver gitsin
Saçlarımdan tutup kor gözlerinle
Yaşlı gözlerime dalıver gitsin

Güneşle köye in, beni bırak da
Küçüle küçüle kaybol ırakta
Şu yolu dönerken arkana bak da
Köşede bir lahza kalıver gitsin

Ümidim yılların seline düştü
Saçının en titrek teline düştü
Kuru yaprak gibi eline düştü
İstersen rüzgara salıver gitsin...

gönderen **SERAPben** » Pazartesi, Şubat 9, 2009 23:44

DAYAN KALBİM

Seni dağladılar, değil mi kalbim,
Her yanın, içi su dolu kabarcık.
Bulunmaz bu halden anlar bir ilim;
Akıl yırtık çuval, sökük dağarcık

Sensin gökten gelen oklara hedef;
Oyası ateşle işlenen gergef.
Çekme üç beş günlük dünyaya esef!
Dayan kalbim üç beş nefes kadarcık!..

gönderen **SERAPben** » Salı, Şubat 10, 2009 00:02

KALDIRIMLAR

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar
İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık.
Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.

İçimde damla damla bir korku birikiyor;
Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler...
Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;
Gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler.

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi;
Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.
Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi;
Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta;
Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum!
Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;
Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!

Ben gideyim, yol bitsin, ben gideyim, yol gitsin;
İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.
Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin;
Yolumun zafer takı, gölgeden taş kemerler.

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!
Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim;
Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.

Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya;
Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.
Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir kuyuya,
Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi...

Necip Fazıl Kısakürek

Kimler çevrimiçi