Gidenlere...

Serapcım yazıların gerçekten çok derinlere iniyor.Ama büyük bir zevkle okuyorum.Gideni umursamayacan gerçekten değer veren insan gitmez.Beni sevmeyeni ben hiç sevmem misali

Derya'cığım öncelikle teşekkür ederim sana, okuyan gözlerine sağlık canım
Gidenlere yazdığım yazılarda tek bir kişiye yazılan yazılar değil aslında, kimi bir hayale, kimi gerçekten gitmek zorunda kalanlara, kimi kaybettiğim insanlara, kimi de şahit olduğum insanların hayatından gidenlere yazılan yazılardır...
Ama aslına bakarsan giden kim olursa olsun bizde iz bırakıp giden insanlaradır...

Saatlerimi susturdum gidişinde, zamanım hiç olmadı benim ne senin gitmeni durdurmaya ne de geri döndürmeye...Öyle ya; artık geçecek zamanımda kalmadı ardından.
Yaraları iyileştirmez bu zamanlar aksine daha çok büyütür sancı verir.İyileşmesi mümkün değildir yaraların...Geçen sadece zaman olur ve zaman sadece yaraların kabuk bağlamasını sağlar ama dedim ya; asla yaralar iyileşmezler zamanla...

Zamanı sustursamda geçmesine engel olamıyorum bir türlü.Aradan kaç mevsimler geçti bilmiyorum!..Ama geçti bir şekilde.Mevsimler değişti, göçmen kuşlar uçup gitti ve dönme vaktindeler.Demek ki yine zaman geçmiş ardından...

Bir bank seçtim kendime, benim gibi yalnız...benim gibi kimsesiz.Kim bilir; belki de ilk ben değildim bu bank da oturan, benden öncesi de vardı, benim gibi yanlız kalan biri daha oturmuştur düşünceleriyle.Belki de onu da bırakıp gitmiştir birisi, kalakalmıştır öyle kim bilir...

Usul usul karanlık çöküyor, hava puslu, biraz da soğuk bastırdı.Deniz fenerleri karşımda...Üşüyorum!..Avuçlarımı hohluyorum olmuyor, ısınmıyor bir türlü.Üşüyorum!..Ama üşümem havanın soğukluğundan değil sana olan yaralarımı iyileştirememden.Yaram sol yanımda...Yaram sol yanımda hala taze, geçen onca zamanın üstüne!..
Bir ağaçtan düşen yapraklar gibi düşüyorum tan yerine.Ya bu çıldırtan zamanı durdur ya da son ver bu dönüşü olmayan meçhule gitmelere!..

Ne bir nefes yaralarıma ne de bir yudum ilaç lazım.Varlığının dolu günleri şimdilerde yokluğunun sancılarıyla kavrulmakta...
Sana dair öyle çok birikmişliklerim var ki; ne dokunabildim ne de sana uzatabildim ellerimi...Ne senden vazgeçebildim ne de seninle olabildim...

Gittim, tıpkı senin gibi...Arkama baksaydım eğer; yüzünde senin için yarattığım dünyaya yenilirdi bu kalbim.Bakamadım, yapamadım, sustum ve gittim!..
Sana geride ne kaldı biliyor musun?Bir gün değil bin gün çekeceğin acılar.Tıpkı ben gibi, tıpkı benim yanıp kavrulan yüreğim gibi...

Gözlerim sevdalı umutlarda sevdiğim bir umuttun içimde, onuda aldım elinden.Şimdi de ben senin dünyanı elinden alıyorum!..
Hesapsızca, acımasızca.Tıpkı senin bana yaptığın o gün gibi...
Asla unutmadım kalbime attığın bıçak yaralarını.Bak, yaralarım halen kanıyor dokundukça, kabuk bile bağlamadan hep kanıyorlar.Çünkü; sen en çok canımı acıtandın, en çok içimi sızlatandın...

Beni bana bırakmıştın şimdi bende seni sana bırakıyorum ve gidiyorum!..
Acılar kalbimde, acılar benimle...Elbet bir gün geçmez denen sızılar geçer, zaman dedikleri şey yarama ilaç olur, elbet bir gün sensiz bir sabaha uyandığımda içimden çıkmış, gitmiş olursun...
Ve elbet bir gün vicdanınla baş başa kaldığında, o soğuk aşkamlarda, o ayaz sabahlarında arayacağın suçlunun Sen olduğunu anladığında; ben senden ve herşeyden çoktan gitmiş olurum...

Kalbimi eline verdim, sen hiç acımadan yaktın.Şimdi bende seni ateşe veriyorum.
Ne ödeyecek bedelim kaldı ne de senin uğruna adayacak birşeyim.Git ve kendine senin gibi istediğin bir dünya kur ama lütfen benim yalnızlığıma dokunma...
Kalbimin sustuğu yerde canımı bundan daha fazla acıtmana izin vermiyorum artık, bilesin...
Hadi şimdi, yine git!..

Yüreğine sağlık Serap .Çok güzel olmuş.

Teşekkür ederim Mehtap, seninde yüreğine ve okuyan gözlerine sağlık...

Serap yüreğin bir çağlayan senin Çağlayışlarını duyabilene tabii... Bakmak görmek olmadığı gibi, dinlemek de duymak değildir.

Teşekkür ederim abi sağolasın güzel sözlerin için...

Başkaydı seninle herşey, tanımak bilmeden sevmek güzeldi...Öyle sakin, öyle nedensiz, çıkarsız ve herşeyden fazla sevmek tüm imkansızlığına rağmen gerçekleşme ihtimalinin hiç olmamasına rağmen hayal kurmak sana dair güzeldi...

İlk karşılaşması gözlerin ''Kim bu ya, nerden çıktı şimdi'' dediğim adam; nasıl bir şeydin anlamadım...Uykusuzluğum oldun çoğu zaman, bazen unutmak için gün boyu uyuduğum, bazen ağladığım...

Sen bilmesende, anlamasan da kocaman bir aşk yaşadım ben seninle...

Yalnız sana aitmişim gibi yaşadım, kaç defa sen bilmeden sana ''Seni Seviyorum'' dedim...Duymadın belki içimdeki sözleri, ben seninle yaşadım herşeyi...

Bi bilsen; bazen elini sıktığımda sana ''Beni bırakma'' dedim defalarca.Yalvardım sana ''Kal, ben razıyım olacaklara'' diye bilmedin ki, anlamadın yada anlamak istemedin kim bilir...

Şimdi unuttum mu?Güldürme beni...
Sen ne tutkuydun benim için ne de heves sadece kocaman bir sevgiydin aklımı başımdan alacak kadar...Hala bendesin, hala içimde, hala küçük yüreğimde...Sadece seni istemekten vazgeçtim sevmekten değil asla!..

Yüreğine sağlık Serap!..

Sağol Metin seninde yüreğine sağlık!..

Gidenler ve hep gidecekler için yollar her zaman bulunur ve hep uzundur...

Sen gidince herkes mi gitti ne!..Yoksa; yoksa bu evren sensiz gözüme bomboş mu geldi ne!..Neydi bu kadar çok seni bana sevdiren, neydi seni bu kadar değerli kılan?Neydi yığınla birikmiş bilemediğim sorularımın cevabı?

Hepsi sende kaldı, hepsi seninle meçhule yol aldı...
Bana bıraktıkların o kadar ağır ki, taşıyamıyorum bile!..Koca bir yük gibi sırtımdalar...Takatim yok artık, sırtlayamayacağım kadar ağırlar.Sanki gün geçtikçe ağırlıkları artıyor bıraktıklarının...
Yoruldum, hemde çok yoruldum!..

Sen gittin...Nereye, niçin, neden diye sorarken kendime ben; uçup gitti gençliğim farkına bile varamadan.
Yüreğimde hergün günbe gün kanayan yaram var.
Hala iyileştiremediğim yaramsın...
Hala sana sevdalı yaralı bir yürek taşıyorum...
Ve ben seni hiç unut(a)madım, hemde bir gün bile unut(a)madım...

Sen gideli çok zaman geçti burda, çok kışlar çok yazlar.Çok da şeyler değişti elbette.O çok sevdiğimiz çay bahçelerinin yerini koca koca beton yığını binalar aldı artık.Rengi değişti bu kentin.Her sabah gülen yüzleriyle ''Günaydın'' dediğimiz komşularımızda yoklar artık.Yalnız kaldım senden sonra, yapayalnız hemde.Sığdıramıyorum artık yalnızlığımı hiç bir yere.O kadar çok ki yalnızlığım...
Bir ben varım burda bir de o çok yalnızlığım.
Yenildim yalnızlığa...
Yenik düştü gönlüm sensizliğe...
Ve ben seni deliler gibi özledim!..

eyvallah...

Teşekkür ederim Zeynep'ciğim