Ayrıca,bence aşk bir yaradır.
Kimisine çizik atar,iyileşmesi için kabuk bağlamasına bile gerek kalmaz,çabuk geçer.
Kimisinde köpek ısırığı gibidir;derin ve kocaman!İşte ozaman,kesip atmak istersin yaranı,sanki eskisi gibi düz ve prüssüz olabilecek...hıh!Mümkün mü bu?Değil!Ozaman payına düşen sadece beklemektir,zamana sarılmak...En önemlisi de,o bekleme sürecinde,yaran kabuk bağladığında, tekrar kanamasına engel olmak.Gerçi bu elinde olmuyor insanın;bir ses,bir an,bir benzerlik ya da birilerinin sana onu hatırlatmasıyla yaranın kabuğu tırmalanıyor!Ve yaran yeniden kanıyor...yeniden ve yeniden...İşte ozaman,iyileşmesi imkansız bir hal alıyor,artık onunla yaşaman gerekiyor!
