Bileklerimde Bayat Bir İntihar
geliyormuşum;
pencerelerde yaz
ve bileklerimde bayat bir intihar
‘oysa ölünecek bir şey yokmuş,
gidince sen,
yaşanacak bir şey olmadığı kadar’
….
yanıyormuşum;
vardığım yere bırakıp kendimi.
atlasında yeryüzünün
çılgın
ve çirkin
ve hüzünle oyalanan.
yüreğimde kül tadı nice yangından kalan…
ölüyormuşum;
senin saçların uzuyormuş üstelik.
ölünce ben, cıgarayı da bırakıp taksit ödüyormuşsun.
bedenin tecritmiş geçliğinden,
ikisi de yalnızmış,
geceler öpüyormuş memelerinden…
bense geçliğimi pazarlıksız
ve hızla geçtiğimden;
bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısa
kestiğimden,
piç kalmış aşklarla avutup kendimi,
bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri,
gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde,
neşter ve gül’müş hayat.
gülüyor…gülüyor…gülüyormuşum…
yılmaz odabaşı
sinan yazdı:
güzelmiş yaskaman. döktürmüşsün yine
teşekkürler
Ekim 3rd, 2006 at 2:46
yolcu yazdı:
Çok güzl bir şiir.O kadar güzel ki hayatımın buruşukluğunu üzerime giyidiğim ütülü elbiselerden bile daha iyi çözümlemiş.Yüreğine sağlık Yılmaz ODABAŞI
Nisan 12th, 2008 at 0:45